Dnevna štampa Marketing Redakcija Kontakt
Ostavio depozit, zaradio 135.000 * Presuda dokaz neprijateljstva * Od Vlade dobila 40.000 iako ima stan * Stigli nalazi DNK, izvještaj odbačen * Austrija dobila prelaznu vladu sa ekspertima * Tači će od Makrona da traži Preševo, Bujanovac i Medveđu * Pribilović da se izjasni o izboru gradonačelnika
ISSN 1800-6299
  Izdanje: 23-05-2019

Porudzbenica
Rubrike
Pogledajte

Strip Dana

Strip

Riječ Dana
Branka Bošnjak, poslanik DF-a i funckcioner PzP-a :
– Ukoliko se ne saberemo kao alternativa i ne prevaziđemo sujete i sitni partijski šićar, ovakva nakaradna privatna država će se ustaliti na duži period, možda i trajno.

Vic Dana :)

- Zašto je Čak Noris najjači?
- Zato što vježba dva dana dnevno.

Doktor se nakon pregleda obraća jednom pacijentu:
- Vama je potreban savršen mir. Prepisaću vam ove tablete za živce. Tri puta dnevno ih dajte svojoj ženi.

- Zašto od svih žena plavuše imaju daleko najljepše noge?
- Pa, ko nema u glavi ima u nogama!







Arhiva
Dan:
Mjesec:
God:

Razno
Uclani se

Feljton - datum: 2019-05-17 FILMSKO PREISPITIVANJE: ITALIJANSKI FILM 11.
Film oslobođen vještačkih granica
Veliki italijanski režiser Federiko Felini Film oslobođen vještačkih granica Jasno je da je neorealizam bio mnogo više od lokalno ograničenog nacionalnog fenomena; njegov formativni uticaj prostire se daleko van italijanskog filma
-Piše:DR RADOSLAV T. STANIŠIĆ FILMSKI I TV REDITELj

Velikan neorealizma je i Mikelanđelo Antonioni (1912–2007), koji je u tom istom periodu pisao kritike za časopis „Cinema” i režirao dokumentarne filmove - „Ljudi s Poa” (Gente del Po, 1943,1947); „Gradska čistoća” (N. U./Nettezza urbana, 1948); „La villa dei mostri”, 1950.

U svojim filmovima iz pedesetih godina, a naročito kada je riječ o Felinijevom filmu „Dangube” (I vitelloni, 1953) i Antonionijevom „Prijateljice” (Le amiche, 1955), može se reći da su oba reditelja nastavili s neorealističkim modelom izvrnuvši ga na naličje, tako da je predmet pažnje, umjesto društva, postalo samo ljudsko biće. Taj činilac onoga što bi se moglo nazvati introspektivnim neorealizmom uveliko je iščezao već u njihovim djelima iz šezdesetih godina XX vijeka, mada nije pretjerano reći da u njihovim zrelim slikama otuđenja u savremenom svijetu i slikama tragova bombardovanja i dalje vidimo fragmente neorealističkih pejzaža iz kasnih četrdesetih godina.

I zaista, Penelopi Hjuston ukazuje na to da snaga italijanskog filma nije nigdje drugdje nego u njegovoj nesposobnosti da izbjegne neorealističko nasleđe, tako da je čak i generacija filmskih stvaralaca koja je došla poslije Felinija i Antonionija osjetila izazov da se suprotstavi neorealističkoj tradiciji, kao i da se s njom usaglasi.

Đilo Pontekorvo (1919–2006), Frančesko Rozi (1922–2015), Pjer Paolo Pazolini (1922-1975), Vitorio de Seta (1923–2011), Elio Petri (1929–1982), braća TavijaniVitorio (r. 1929) i Paolo (r. 1931), Lina Vertmiler (r. 1928), Ermano Olmi (r. 1931), Marko Belokio (r. 1939) i Bernardo Bertoluči (r. 1940) na različite načine su odgovorili toj tradiciji usvojivši njene tehnike i istovremeno modifikujući ili odbacujući njenu viziju. Rozijev film „Salvatore Đulijano” (Salvatore Giuliano, 1962); Pazolinijev „Akatone” (Accattone, 1961); „Olmijev „Zaposlenje” (II posto, 1961); De Setin „Banditi sa Orgozola” (Banditia Orgosolo, 1961); „I basilischi”, 1963, Line Vertmiler; Bertolučijev „Prije revolucije” (Prima della rivoluzione, 1964); Pontekorvov „Bitka za Alžir” (La battaglia di Algeri, 1966); Belokijev „Pesnice u džepu” (Lpugniin tasca, 1965) i Tavijanijev „Ja sam bog otac” (Padre padrone, 1977). Neorealistički film je prvi poslijeratni pravac koji je oslobodio filmsko stvaralaštvo vještačkih granica studija i, šire, granica sistema studija nastalog u Holivudu. Snimanje na lokaciji, angažovanje glumaca amatera i improvizacije scenarija, sve što je postalo dio (mada ne uvijek veliki dio) današnjeg konvencionalnog filmskog stvaralaštva, bile su tehnike skoro nepoznate igranom zvučnom filmu prije neorealizma. Uticaj ovog pokreta na reditelje francuskog novog talasa u tom pogledu je dokazan, dok je njegov uticaj na američki film generalno ignorisan: u poslijeratnom radu američkih reditelja mogu da se otkriju znatni elementi neorealizma, u koje spada i ljevičarsko političko opredjeljenje. I najzad, nekoliko naučnih radnika je ukazalo na duboki uticaj neorealizma na filmske stvaraoce u zemljama koje nemaju snažan nacionalni film; Mihail Kakojanis, Luis Garsija Berlanga i Huan Antonio Bardem u Španiji i Satjadžit Rej (trilogija o Apuu) u Indiji – svi su oni posvjedočili da postoji ogroman uticaj neorealizma na njihov rad.

Zaista, Rej je tvrdio da ga je samo jedno gledanje De Sikinog filma „Kradljivci bicikla” u Londonu, 1950, navelo da snimi svoju trilogiju po metodima neorealizma. Jasno je da je neorealizam bio mnogo više od lokalno ograničenog nacionalnoj fenomena; njegov formativni uticaj prostire se daleko van italijanskog filma. Danas nema sumnje u to da je, ma kakva bila njegova ograničenja u pogledu izgleda i forme, italijanski neorealizam bio jedan od velikih inovatorskih pokreta u istoriji filma, pokret čiji su značaj i uticaj uporedivi po svojoj snazi sa uticajem sovjetskog nijemog realističkog filma ili francuskog novog talasa, između kojih on posreduje na najprimjereniji način.


(KRAJ)


Komentari

Komentari se objavljuju bez zadrške.

Zabranjen je govor mržnje, psovanje, vrijedjanje i klevetanje. Nedozvoljen sadržaj će biti izbrisan u najkraćem roku čim bude primijećen ili prijavljen, a autori spornog komentara rizikuju da budu prijavljeni nadležnim institucijama.

Prijavite neprikladan komentar našem MODERATORU.

Ukoliko smatrate da se u ovom članku krši Kodeks novinara, prijavite našem Ombudsmanu.

Najčitanije danas

INFO

Zaštitnika prava čitalaca Dan-a

OMBUDSMAN

kontakt:

ombudsman@dan.co.me

fax:

+382 20 481 505

Pogledajte POSLOVNIK

Pratite rad OMBUDSMANA

Pogledajte IZVJEŠTAJE

Karikatura DAN-a
Karikatura
Pogledaj sve karikature >>>

Najčitanije - 7 dana


 

Prognoza dana

 



 

Developed by Beli&Boris - (c) 2005 "Dan"