Razotkrivanje mehanizma društvene hipokrizije

Predstava "Krađa, prekrađa i nekrađa" je koprodukcija ustanove "Grad teatar" Budva i Gradskog pozorišta Podgorica. Premijerno će biti izvedena 29. jula u okviru jubilarnog 40. festivala "Grad teatar", u amfiteatru Manastira Svete Trojice u Stanjevićima. Prva reprizna izvođenja na programu su 30. i 31. jula i 1. avgusta, dok će podgorička premijera biti u septembru.

Autorsko djelo rediteljke Vide Ognjenović inspirisano je motivima pripovijetke "Krađa i prekrađa zvona" Stefana M. Ljubiše. Pored režije, Ognjenović potpisuje i adaptaciju teksta, dramaturgiju Milena Lubarda Marojević, koreografiju Sonja Vukićević, scenografiju Vladislava Kanington (Cunnington), kostime Marija Pupučevska, kompozitor je Damjan Jovičin, a asistentkinja režije Branka Knežević.

Glumačku podjelu čine: Vojin Ćetković, Vesna Vujošević Labović, Petar Stanišić, Nikola Rakočević, Emir Ćatović, Đorđije Tatić, Dejan Đonović, Danilo Čelebić, Pavle Ilić, Nemanja Todorović, Pavle Novaković, Milo Lekić, Kristijan Blečić, Maša Božović, Helena Đurović, Lara Dragović, Ivona Raković i Milica Kekić.

Један од читајућих проба

-фото: ђорђе цмиљанић

Pripovijetka "Krađa i prekrađa zvona", iz Ljubišinog bokeljskog ciklusa, predstavlja satirično-realističku sliku mentaliteta male primorske zajednice, u kojoj pojedinačni prestup prerasta u kolektivnu odgovornost bez jasnog krivca. Kroz motiv krađe crkvenog zvona, Ljubiša gradi priču o lancu "prekrađa" – zvono se ne samo prisvaja, već se prepravlja, prećutno legalizuje i opravdava, dok se moralna odgovornost postepeno razvodnjava među učesnicima i posmatračima. Autor precizno prikazuje kako se nepravda normalizuje kroz ćutanje, sitne interese i logiku snalaženja, a autoriteti – i svjetovni i crkveni – ostaju nemoćni ili saučesnički pasivni.

Posebnu vrijednost pripovijetke čini naratorski glas blizak narodnom govoru, ispunjen lokalnim izrazima i ironijom, koji ne osuđuje direktno, već mirno razotkriva mehanizme društvene hipokrizije karakteristične za bokeljski ambijent. U suštini, ovo je priča o relativizaciji krivice, o kolektivnom "dogovoru" da se ne vidi ono što svi vide i o moralu kao promjenljivoj kategoriji – zbog čega pripovijetka prevazilazi svoje istorijsko vrijeme i ostaje snažno aktuelna kao kritika društvenih obrazaca koji opstaju do danas, navode u saopštenju iz Gradskog pozorišta.