Dnevna štampa Marketing Redakcija Kontakt
Objaviću kako je Milo postao milioner * Birači će nas kazniti ako ne budemo jedinstveni * Eksploatišu rudu bez dozvole Vlade * Radulović duguje za porez 134 hiljade eura * Čelnicima OVK mjesto na optužnici * Troše milione bez ikakve kontrole * Krajem januara isplata depozita
ISSN 1800-6299
  Izdanje: 11-01-2019

Porudzbenica
Rubrike
Pogledajte

Strip Dana

Strip

Riječ Dana
Njegoš Mrkonjić, kolumnista:
– Kasabe jedu svoju djecu.

Vic Dana :)

Kako je plavuša poginula pijući mlijeko?
Krava je pala na nju!
Gdje Bosanka krije pare od muža?
Pa pod knjigom.
A Crnogorka?
Pod lopatom.
A gdje krije Hercegovka?
Na stolu, pa nek uzme ako smije.
Mujo govori Hasu:
- Moja žena je anđeo!
Haso:
- Blago tebi, moja je još živa!
Dolazi Mujo u kino i kupi jednu kartu za film. Poslije dva minuta, dolazi i kupuje još jednu, i tako nekoliko puta. Prodavač ga pita:
- Pa što će vam toliko karata za jedan isti film?
- Znam ja da je dovoljna jedna, nego onaj kreten na vratima uvijek pocijepa kartu kada mu je dam.







Arhiva
Dan:
Mjesec:
God:

Razno
Uclani se

Feljton - datum: 2019-01-10 FILMSKO PREISPITANJE: BRITANSKI POSLIJERATNI FILM (4)
Amerikanci u Londonu
STANIŠIĆ Amerikanci u Londonu
-PIŠE: DR RADOSLAV T. STANIŠIĆ, FILMSKI I TV REDITELj

Sličan pad se mogao opaziti i u radu Tonija Ričardsona, koji je, poslije serije od tri odlična filma smještena u sredinu radničke klase i raskošne istorijske komedije „Tom Džons” (1963, snimljen po romanu Henrija Fildinga), napustio društveni angažman i opredijelio se za komercijalni film. Od tada su skoro svi njegovi filmovi osim američke produkcije „The Loved One” (1965), bili neuspješni.
Džon Šlezindžer započeo je svoju karijeru kao autor dokumentarnih filmova za Bi-Bi-Si, bio je u umjetničkom smislu mnogo uspješniji i od Rajsa i od Ričardsona. Svoj prvi igrani film „I to je ljubav”, snimio je 1962. Poslije filma „Lažov Bili” (1963), on postiže veliki komercijalni uspjeh filmom „Darling” (1965), pomodnim ispitivanjem dekadencije viših klasa, snimljenim u stilu novog talasa, filmom za koji je Džuli Kristi 1965. dobila Oskara za najbolju glumicu, film je takođe nagrađen za najbolji kostim, Džuli Haris i najbolji scenario Frederik Rafael. Međutim, najbolji Šlezindžerov film te decenije bio je „Daleko od razuzdane gomile” (1967), koji je s gotovo slikarskom vještinom snimio Nikolas Roug u Dorsetu i Viltširu. Ova visokobudžetna, četiri miliona dolara produkcija, rađena po romanu koji je Tomas Hardi objavio 1876. godine, izuzetno je vjerna i umjetničkom duhu originala i filmskom duhu svog vremena. S filmom „Ponoćni kauboj” (1969), kao i sa ostalim filmovima koje je snimao tokom sedamdesetih godina XX vijeka, Šlezindžer se definitivno opredijelio za dobro osmišljene i sjajno snimljene filmove – „Nedjelja, prokleta nedjelja” (1971), „Sjaj i bijeda Holivuda” (1975, rađen po romanu Natanijela Vesta), „Maratonac” (1976) i „Jenki” (1979).
Džek Klejton, čiji se film „Put u visoko društvo” (1959) često smatra začetnikom britanskog društvenog realizma, napustio je taj pokret već sa svojim drugim filmom, „The Innocents” (1961), lijepom, zastrašujućom i odgovarajuće dvosmislenom adaptacijom romana Henrija Džejmsa „Okretaj zavrtnja”. Poslije toga, Klejton je nastavio da snima izrazito lične filmove, kao „Žderačica” (1964), po scenariju Harolda Pintera i „Kuća naše majke” (1967). Malo je nedostajalo da Klejtonova karijera bude prekinuta komercijalnim neuspjehom i negativnim kritikama njegovog bogatog holivudskog filma rađenog po romanu Skota Ficdžeralda „Veliki Getsbi” (1974), međutim, ona se nastavila nizom vještih adaptacija romana strave Reja Bredberija „Something Wicked This Way Comes” (1983) i Brajana Mura „The Lonely Passion of Judith Hearne” (1987). U poslednje vrijeme Klejton je snimao filmove za britansku televiziju, kao na primjer, „Memento Mori” (1992).
Ostali značajni britanski filmski stvaraoci šezdesetih godina XX vijeka bili su Brajan Forbs i tradicionalniji Bejzil Dirden.
Tokom šezdesetih i sedamdesetih godina XX vijeka britanski film je mnogo dobio prisustvom dva američka iseljenika, Džozefa Louzija i Ričarda Lestera. Louzi koji je postao britanski državljanin pošto je istjeran iz Holivuda tokom Makartijeve ere, proizveo je u saradnji s dramskim piscem apsurda Haroldom Pinterom neke od najznačajnijih britanskih filmova te decenije. Među njima valja istaći filmove „Sluga” (1963), „Nesreća” (1967) i „Ljubavni glasnik” (1971), rađen po romanu L. P. Hartlija. Istančani stilista čije su glavne teme razornost erotskih poriva i koruptivna priroda tehnokratije, Louzi je snimio niz značajnih filmova po sopstvenim scenarijima, kao, na primjer, „Eva” (1962), potpuno iskasapljen u verziji za komercijalno prikazivanje, kao i sjajnu antiratnu dramu „Rafali u zoru” (1964) koji se događa u rovovima Prvog svjetskog rata i u kome sjajno glume dva ključna glumca britanskog novog filma,Tom Kortni i Dirk Bogard.
Ričard Lester je režirao nekoliko nagrađenih kratkometražnih filmova prije no što će postati slavan i bogat zahvaljujući filmovima koje je snimio s Bitlsima „Noć poslije napornog dana” (1964) i „Upomoć” (1965), u kojima je upotrijebio sav arsenal novog talasa – telefoto zumove i brze švenkove, flešbekove, montažne skokove i sva druga moguća i nemoguća sredstva narativnog izmještanja radi postizanja nove vrste zbunjujuće audio-vizuelne komedije.
Krajem šezdesetih godina XX vijeka sa opadanjem značaja društvenog realizma i porastom uticaja američkih investicija u britansku kinematografiju koja je tada postala probitačna (90 odsto 1968. godine), gubi se izrazito nacionalni duh britanskih filmova. (NASTAVIĆE SE)


Najčitanije danas

INFO

Zaštitnika prava čitalaca Dan-a

OMBUDSMAN

kontakt:

ombudsman@dan.co.me

fax:

+382 20 481 505

Pogledajte POSLOVNIK

Pratite rad OMBUDSMANA

Pogledajte IZVJEŠTAJE

Karikatura DAN-a
Karikatura
Pogledaj sve karikature >>>

Najčitanije - 7 dana


 

Prognoza dana

 



 

Developed by Beli&Boris - (c) 2005 "Dan"